تابلو شام آخر تقریباً تمام شده بود؛اماداوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی پیدا نکرده بود.

نقاش پس از روزها جستجو، جوان شکسته وژنده‌پوش ومستی رادرجوی آبی یافت

به زحمت ازدستیارانش خواستاوراتاکلیسا بیاورند،چون دیگرفرصتی برای طرح برداشتن

نداشت گد ارا که درست نمی فهمید چه خبراست،به کلیسا آوردند دستیاران سرپا نگه‌اش داشتند

ودرهمان وضع داوینچی ازخطوط بی تقوایی گناه وخودپرستی که به خوبی برآن چهره نقش بسته بودند،

نسخه ‌برداری کرد.وقتی کارش تمام شد، گداکه دیگرمستی ازسرش پریده بود، چشم‌هایش

رابازکرد ونقاشی پیش رویش رادید وبا آمیزه‌ای ازشگفتی واندوه گفت:

من این تابلو را قبلاً دیده‌ام!!!!!

داوینچی با تعجب پرسید:کی؟؟؟؟؟

سه سال قبل، پیش از آنکه همه چیزم را از دست بدهم.

موقعی که دریک گروه آوازمی‌خواندم، زندگی رویایی داشتم هنرمندی ازمن دعوت کرد

تا مدل نقاشی چهره عیسی (ع) شوم!!!؟؟؟

لئوناردوداوینچی بعد از اینکه جوان را شناخت با حیرت ازاوسوال کرد.

پس چرا تا این اندازه پیروشکسته شده ای؟؟؟!!!

جوان میخواست هر چه زودترآن محل را ترک کند

ازجواب دادن امتناء میکرد

اما کاردینال اعظم که یکی ازبنده های خوب خدای مهربان بود

ازرفتن اوجلوگیری کردوداستانش را پرسید

جوان با سختی شروع به صحبت کرد

وگفت من پنج سال پیش عاشق دختربسیارزیبای شدم وبعدازاینکه کاملا

به اووابسته شدم اومرا ترک کردورفت

ازآن پس دیگرهیچ علاقه ای به زندگی ندارم

کاردینال تابلورااز داوینچی گرفت پول تابلورابه نقاش بزرگ پرداخت کرد

وجوان را به خدمت کلیسا درآورد

وبه جوان گفت تنها کسی که هیچگاه تو را رها نمیکند حتی زمانی که تو اورا

رها میکنی خدای مهربان است

پس عشق خودرا نثاراو کن که او بهترین یاروهمراه شماست

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ترا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس ازیک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشم هایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم که چرا رفتی نمی دانم چرا... شاید!! خطا کردم
نمی دانم کجا تا کی برای چه و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردیدکسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
نمی دانم چرا شاید به رسم و عادت پروانگی هامان بازبرای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

« اول بنا نبود بسوزند عاشقان»

آتش به جان شمع فتد كاين بنا نهاد

نوایی تازه

شنيدم مصرعی شيوا، كه شيرين بود مضمونش

« منم مجنون آن ليلا كه صد ليلاست مجنونش‌»

به خود گفتم تو هم مجنون يك ليلای زيبایی

كه جان داروی عمر توست در لبهای ميگونش

بر آر از سينه جان شعر شورانگيز دلخواهی

مگر آن ماه را سازی بدين افسان افسونش!

نوایی تازه از ساز محبت، در جهان سركن،

كزين آوا بياسایی ز گردش‌های گردونش   

به مهر آهنگ او روز و شبت را رنگ ديگر زن

كه خود آگاهی از نيرنگ دوران و شبيخونش

ز عشق آغاز كن، تا نقش گردون را بگردانی،

كه تنها عشق سازد نقش گردون را دگرگونش،

به مهر آويز و جان را روشنايی ده كه اين آيين

همه شادی است فرمانش، همه ياری است قانونش

غم عشق تو را نازم، چنان در سينه رخت افكند

كه غم‌های دگر را كرد از اين خانه بيرونش!

غرور حسنش از ره می‌برد، ای دل صبوری كن!

به خود باز آورد بار دگر شعر فريدونش.

                             فریدون مشیری

دل من دير زمانی است كه می پندارد:

"دوستی " نيز گلی است ؛

مثل نيلوفر و ناز ،        

ساقه ترد ظريفی دارد.

بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد

جان اين ساقه نازك رادانسته

بيازارد!

در زمينی كه ضمير من و توست ،        

از نخستين ديدار ،

هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هايی است كه می افشانيم.

برگ و باری است كه می رويانيم

آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است

گر بدانگونه كه بايست به بار آيد ،

زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد.

آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ،

كه تمنای وجودت همه او باشد و بس.

بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس.   

زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست.

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ،

عطر جان‌پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز

دانه ها را بايد از نو كاشت.

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان

خرج می بايد كرد.

رنج می بايد برد.

دوست می بايد داشت!

با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد

با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند

دست يكديگر را               

بفشاريم به مهر                  

جام دل هامان را

مالامال از ياری ، غمخواری

بسپاريم به هم

بسراييم به آواز بلند:

شادی روی تو!

ای ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطر افشان         

گلباران باد.

بگذار ، كه بر شاخه اين صبح دلاويز
بنشينم و از عشق سرودي بسرايم.
آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبكبال ،
پر گيرم ازين بام و به سوي تو بيايم 
                                          
خورشيد از آن دور ، از آن قله پر برق
آغوش كند باز ، همه مهر ، همه ناز
سيمرغ طلايي پرو بالي ست كه چون من
از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا كه نشاط است و اميدست
پرواز به آنجا كه سرود است و سرورست.
آنجا كه ، سراپاي تو ، در روشني صبح
روياي شرابي ست كه در جام بلور است.
                                        
آنجا كه سحر ، گونه گلگون تو در خواب
از بوسه خورشيد ، چو برگ گل ناز است ،
آنجا كه من از روزن هر اختر شبگرد ،
چشمم به تماشا و تمناي تو باز است!

من نيز چو خورشيد ، دلم زنده به عشق است.
راه دل خود را ، نتوانم كه نپويم
هر صبح ، در آيينه جادويي خورشيد
چون مي نگرم ، او همه من ، من همه اويم!

او ، روشني و گرمي بازار وجود است.
در سينه من نيز ، دلي گرم تر از اوست.        
او يك سرآسوده به بالين ننهادست
من نيز به سر مي دوم اندر طلب دوست.

ما هردو ، در اين صبح طربناك بهاري
از خلوت و خاموشي شب ، پا به فراريم
ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبيعت
با ديده جان ، محو تماشاي بهاريم.

ما ، آتش افتاده به نيزار ملاليم ،
ما عاشق نوريم و سروريم و صفاييم ،
بگذار كه سرمست و غزل خوان من و خورشيد:
بالي بگشاييم و به سوي تو بياييم.

                                   فریدون مشیری   

كه در ذرات هستي رَه بَرَد توفان اين اندوه

كه از افلاك عالم بگذرد پژواك اين فرياد!

كجا بايد صدا سر داد ؟

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمين كر ، آسمان كور است

نمي خواهم بميرم ، با كه بايد گفت ؟

اگر زشت و اگر زيبا

اگر دون و اگر والا

من اين دنياي فاني را

هزاران بار از آن دنياي باقي دوست تر دارم.

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه گردآلود سختي هاست

نمي خواهم از اين جا دست بردارم!

تنم در تار و پود عشق انسانهاي خوب نازنين بسته است

دلم با صد هزاران رشته ، با اين خلق

با اين مهر ، با اين ماه

با اين خاك با اين آب...

پيوسته است.

مراد از زنده ماندن ، امتداد خورد و خوابم نيست

توان ديدن دنياي ره گم كرده در رنج و عذابم نيست

هواي همنشيني با گل و ساز و شرابم نيست.

جهان بيمار و رنجور است.

دو روزي را كه بر بالين اين بيمار بايد زيست

اگر دردي ز جانش برندارم ناجوانمردي است.

نمي خواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم

بمانم تا عدالت را برافرازم ، بيفروزم

خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پيش پاي فرداهاي بهتر گل برافشانم

چه فردائي ، چه دنيائي!

جهان سرشار از عشق و گل و موسيقي و نور است...

نمي خواهم بميرم ، اي خدا!

اي آسمان!

اي شب!

      نمي خواهم

               نمي خواهم

                        نمي خواهم

                               مگر زور است ؟